Zawieszamy

Ciężko nam to robić i przykro, że tak się stało, ale musimy zawiesić bloga, może nawet całkowicie zakończyć pisanie tego opowiadania. Straciłyśmy czytelniczki. Wiemy, że to nasza wina, bo zniknęłyśmy na kilka miesięcy i za to bardzo przepraszamy. Ale kiedy wchodzimy na bloga i widzimy 1-2 komentarze... po prostu tracimy cały zapał i ochotę na pisanie. Przepraszamy.

:.14.:

Powoli miałam już tego wszystkiego po prostu dość. Moja najlepsza przyjaciółka mnie nie pamiętała i przez to zwyczajnie mnie odtrącała. A ja tak cholernie za nią tęskniłam. Chciałam ją przytulić, pogadać o wszystkim i o niczym tak jak przedtem, przed wypadkiem. Dlaczego ona mnie nie pamięta? Zachowuje się tak, jakbym zrobiła jej coś złego. Gdyby nie Danny, załamałabym się. Bardzo mnie w tym wspierał, był przy mnie praktycznie cały czas, nawet czasem u mnie nocował. Moja mama nie miała nic przeciwko, a ja go potrzebowałam.

Nicole zamieszkała u Erika, bo tylko przy nim czuła się bezpiecznie. Za to mnie w ogóle się to nie podobało. Czemu sobie ubzdurała, że są parą? Ktoś taki jak Erik Segerstedt nie potrafi przejawiać jakichkolwiek uczuć. Na ten bal zaprosił ją tylko dla szpanu albo żeby ją zaliczyć jak większość panienek na naszym uniwerku. Wszystkie do niego wzdychały, a on tylko wybierał, którą mógłby przelecieć bez żadnego zaangażowania uczuciowego. Boję się, że jej chce zrobić to samo, a ja nie mogę jej przed tym uchronić. To mnie dobija.

Szłam korytarzem uniwersytetu ze zwieszoną głową, gdy na mojej drodze wyrósł Danny z tym swoim zabójczym uśmiechem. Na mojej twarzy od razu też zagościł delikatny uśmiech.

- Jak się ma najpiękniejsza dziewczyna na tym uniwerku? - spytał wesoło. Często tak mówił, żeby poprawić mi humor. Kochany.

Zaśmiałam się cicho.

- Tylko na tym uniwerku? - Puściłam mu oczko.

- Och, przepraszam. Na całym świecie. - Podszedł do mnie jeszcze bliżej i mnie przytulił, całując w czoło. Na środku korytarza, wśród co najmniej kilkudziesięciu gapiów.

Zamknęłam oczy, zaciągając się jego męskim zapachem. Nagle ktoś mnie od niego brutalnie odciągnął.

- Ty szmato! Jak śmiesz tak publicznie tulić się do MOJEGO faceta?! - wydarła się Janna.

Westchnęłam cicho. Jeszcze jej mi brakowało. Ale zaraz. Jak to jej faceta? Przecież... rozstali się... prawda?

- Janna, uspokój się - rzekł cicho Dan. - Wszyscy się na nas patrzą.

Rozejrzałam się dyskretnie. No jasne, wszyscy obecni na korytarzu gapili się na nas. Zajebiście po prostu.

- I dobrze, niech wiedzą jaka z niej lafirynda! Przystawia się do zajętego mężczyzny.

- Janna, przestań. My już nie jesteśmy i nie będziemy razem. Zrozum to - mówił do niej blondyn, jakby tłumaczył coś małemu dziecku.

- Ale Dan, ja cię kocham - zaświergotała i chyba chciała go pocałować, ale się odsunął. Ha!

- Chodźmy stąd. - Chłopak westchnął, spojrzał na mnie przepraszająco i pociągnął ją gdzieś.

Patrzyłam na nich póki nie zniknęli za rogiem, a potem... uciekłam, mimo że zajęcia się jeszcze nie skończyły. Musiałam. Wszyscy patrzyli na mnie jak na trędowatą.

Pojechałam do domu i od razu zamknęłam się w swoim pokoju, kładąc na łóżku i zwijając w kłębek. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale robiłam wszystko, by się nie rozpłakać. Nie chciałam ryczeć przez tę idiotkę. Jej tylko o to chodzi, nie dam jej tej satysfakcji. A Danny nie jest zabawką ani marionetką w niczyich rękach. Sam zdecyduje z kim chce być.

Nie minęły nawet dwie minuty, a ja usłyszałam pukanie do drzwi.

- Córcia, wszystko w porządku? - spytała moja mama zatroskanym głosem.

- Tak, mamo, jestem tylko trochę zmęczona. Nic mi nie jest. - Starałam się, by mój głos nie brzmiał, jakbym zaraz miała się rozpłakać, ale nie wiem, czy mi się to udało.

- Za chwilę podam obiad, zjesz?

- Tak, zaraz przyjdę.

Mama nie odpowiedziała, więc pewnie wróciła do kuchni. A ja dalej leżałam i zastanawiałam się, dlaczego to wszystko się dzieje. Nie wiem, czy wygram z Janną. Tak długo ze sobą byli. Jasne, Janna to prawdziwa zołza i na miejscu Dana już dawno bym z nią zerwała. Ale może jednak wciąż ją kocha, a przy mnie jest tylko... z litości?

Mama zawołała mnie na obiad, więc westchnęłam, wstałam i poszłam do kuchni, przeczesując palcami włosy. Nie byłam głodna, dlatego bardziej dłubałam w talerzu niż jadłam. Mama mnie obserwowała, ale byłam jej wdzięczna, że o nic nie pyta, mimo że na pewno widzi, że coś jest nie tak. W pewnym momencie rozbrzmiał dzwonek do drzwi.

- Zapraszałaś kogoś? - spytała mama, a ja tylko pokiwałam głową, że nie i dalej grzebałam w talerzu. Nawet nie słyszałam jak mama otwiera drzwi i z kimś rozmawia, dopóki znów nie zwróciła się do mnie. - Córeczko, masz gościa.

Oderwałam wzrok od jedzenia, z którego zrobiłam obrzydliwą papkę i mnie zamurowało. W przedpokoju stał Danny z bukietem przepięknych kwiatów. Nie był duży, ale naprawdę śliczny.

- Możemy porozmawiać? - zapytał, patrząc na mnie jakoś tak smutno.

Automatycznie skinęłam głową i wstałam, kierując się do mojego pokoju. Dan przeprosił grzecznie moją mamę i szedł za mną.

- Coś się stało? Coś z Nicole? Erik do ciebie dzwonił? - Zasypałam go pytaniami, gdy zamknęłam za nami drzwi.

- Nie, nie. Nie chodzi o Nicole. Chodzi o nas - wydusił cicho. Patrzył mi przy tym w oczy. - Wybacz, to dla ciebie. - Podał mi bukiet.

Wzięłam go i od razu powąchałam. Piękne i pięknie pachniały.

- Dziękuję, są śliczne. - Uśmiechnęłam się. - Ale... coś się stało? Z jakiej to okazji? - Nie wierzyłam, że chodzi o tę sprawę z Janną na korytarzu.

- Tak, stało się. Janna nie miała prawa cię tak potraktować. Jutro cię przeprosi.

Prychnęłam cicho, ale pogardliwie.

- Nie chcę tego - warknęłam i chciałam wyjść z pokoju, ale mnie złapał i przycisnął do siebie, patrząc mi głęboko w oczy. Przepadłam.

- A moje przeprosiny przyjmiesz? - szepnął tak, że kolana się pode mną ugięły. - Wybacz mi, Molly. Nie powinienem był do tego dopuścić. Nie możesz cierpieć przez moją byłą.

Czy mi się wydawało, czy ostatnie słowo jakoś tak zaakcentował?

- Dan...

- Proszę, wybacz mi. Zależy mi na tobie. Nie chcę, żeby Janna zniszczyła to, co jest między nami...

- A co jest, Danny? Co jest między nami?

Milczał. Patrzył mi tylko w oczy i chyba nie bardzo wiedział co powiedzieć. Po chwili zaczął zbliżać swoją twarz do mojej. Zamknęłam oczy, czekając na ten moment. I się doczekałam. Dan pocałował mnie czule i delikatnie, z czasem nieco pogłębiając pocałunek. Zawiesiłam ręce na jego szyi, odwzajemniając pocałunek. Całowaliśmy się dopiero drugi raz, ale czułam, że z nim jest inaczej. Żaden inny facet nie całował mnie tak, jak on. To było niesamowite. W brzuchu czułam stado motyli. W końcu jednak się ode mnie oderwał, choć czułam, że robi to niechętnie. Oboje ciężko oddychaliśmy, jakbyśmy przebiegli mini maraton. Znów spojrzał mi w oczy, gładząc kciukiem mój policzek.

- Molly, ja...

Znacie to uczucie, kiedy macie wrażenie, że za chwilę stanie się coś, na co długo czekaliście i przerywa wam dzwoniący telefon? Ja znam. Westchnęłam i wyjęłam komórkę z torby. Robin. Zabiję go.

- Tak, Robin?

- Hej. Masz jakieś wieści od Nicole? Wiesz co się z nią dzieje? Ja nie mogę się z nią skontaktować. - Smutek w jego głosie był wręcz miażdżący. Czemu Niki nie mogła sobie uroić, że to z nim chodzi? Nie martwiłabym się tak, a on byłby szczęśliwy.

- Niestety, wiem tylko, że mieszka z Erikiem, bo jej ojciec gdzieś wyjechał.

- Tyle to i ja wiem... - mruknął pod nosem.

- Przykro mi, Robin. Ja też za nią tęsknię.

- Ty też nie masz z nią kontaktu?

- Nie. Erik mówi, że Niki nie chce żadnych gości, że wizyty jej zaszkodzą. - Spojrzałam na Dana, jakbym szukała u niego odpowiedzi, czy to prawda. W końcu Erik to jego najlepszy kumpel, jaki by nie był.

- Ten gnojek miesza jej w głowie, nie widzisz tego, Molly?

- Nawet jeśli faktycznie tak jest, jak chcesz to udowodnić? Ja się do niej nie zbliżę, bo gdy to robię, ona zachowuje się tak, jakby się mnie bała. Z tobą jest podobnie, nie? Zresztą ciebie Erik i tak do niej nie wpuści.

- To co robić?

- Nie wiem, na razie możemy tylko czekać, aż Nicole choć trochę sobie nas przypomni i zechce z nami porozmawiać.

- Molly, ja się konsultowałem z innym lekarzem. On powiedział, że Niki może odzyskać pamięć dopiero po kilku miesiącach, a nawet roku! Nie wytrzymam tyle!

Zrobiło mi się słabo, musiałam usiąść. Oczywiście od razu przy mnie był Danny, ale dałam mu do zrozumienia, że wszystko w porządku. Matko Boska. Rok? Przez pieprzony rok miałam być dla niej kimś obcym? Bo tak teraz wyglądały nasze relacje, ewentualne spotkania. Jakby mnie nie znała. I to cholernie bolało. Westchnęłam i rozmasowałam skroń, bo czułam, że zaczyna mnie boleć głowa.

- Spróbuję coś wymyślić, ok? Nie martw się, znajdziemy jakiś sposób, żeby do niej dotrzeć.

- Błagam, wymyśl coś. To czekanie i niemoc zobaczenia jej mnie wykańcza.

- Wymyślę coś. Przecież mi też zależy na tym, by było jak dawniej.

Rozłączył się, a ja cicho westchnęłam, podpierając głowę na ręce.

- Co się dzieje? - spytał Dan, który kucał przede mną odkąd usiadłam. Wpadłam na pewien pomysł...

- Mam do ciebie prośbę.

- Dla ciebie wszystko, słońce. - Uśmiechnął się. Boże, kocham jego uśmiech.

- Mógłbyś porozmawiać z Erikiem? Kumplujecie się, mnie nic nie powie, a czuję, że on coś kombinuje.

- Co masz na myśli?

- Nie wydaje ci się podejrzane, że tak nagle się w niej „zakochał”?

- Nagle? Może już wcześniej coś do niej czuł, w końcu zaprosił ją na bal.

Pokręciłam głową.

- Nie, tu chodzi o coś innego. Ty zaprosiłeś mnie, a jesteśmy tylko przyjaciółmi.

Zamilkł na chwilę, szybko odwracając wzrok.

- To co innego...

- Fakt. Twój kumpel nawet nie zna słowa „przyjaźń”. - Chyba przesadziłam, bo znów zamilkł i zwiesił głowę. Cholera, brawo, Molly. Odchrząknęłam niepewnie. - To co, pogadasz z nim?

- Spróbuję. - Podniósł głowę i uśmiechnął się lekko. Sztucznie.

Przytuliłam go, dziękując cicho.

Danny zabrał mnie na obiad do przytulnej knajpki, bo widział, że ze swojego zrobiłam tylko papkę, a nic nie zjadłam. Zgodziłam się, bo w sumie byłam głodna. Poinformowałam tylko mamę, że wychodzę i pojechaliśmy. Rozmawialiśmy na różne tematy. Robił z siebie głupka albo opowiadał śmieszne historie, żeby tylko poprawić mi humor. Tyle że raz niechcący wspomniał o Jannie i cały mój dość dobry humor szlag trafił. Odwróciłam wzrok i spojrzałam w okno. Nie wierzyłam w to, co zobaczyłam za nim. Erik, obściskujący się z jakąś panną, którą nie była Nicole! Zabiję gnoja. Wstałam gwałtownie i wybiegłam na zewnątrz, nawet nie zakładając płaszcza. Rozdzieliłam ich od siebie, a Erikowi sprzedałam mocnego liścia. Aż go zatkało.

- Odbiło ci?!

- Mi? A to ja liżę się na środku drogi, chociaż jestem niby tak bardzo zakochana?! Gdzie Nicole?

- W domu - odparł, rozmasowując policzek.

- Kotku, o czym ona mówi? - zaświergotała tamta laska.

Ja jej dam kotka. Czarnego, pechowego. Podeszłam do niej i ją popchnęłam.

- Odwal się od niego. Jest zajęty.

- Nic mi o tym nie wspominał.

- Czemu mnie to nie dziwi... - Spojrzałam na bruneta z wściekłośćią i nienawiścią w oczach. Ruszyłam w stronę przystanku tramwajowego.

- Molly, dokąd idziesz? - Danny biegł za mną.

- Jadę do Nicole. Przecież nie powinna być teraz sama.

- Zawiozę cię.

- Nie, doprowadź do porządku swojego kumpla.

Przyspieszyłam, żeby nie szedł za mną. Pół godziny później byłam już pod drzwiami mojej przyjaciółki, ciesząc się, że za chwilę ją zobaczę, a może nawet przytulę. Nacisnęłam mały guziczek koło drzwi i czekałam.

- Kotku, przecież masz klucze - powiedziała roześmiana, otwierając drzwi. Na mój widok mina jej zrzędła.

- Hej. - Uśmiechnęłam się. - Mogę wejść?

- Skoro już przyszłaś... - Odsunęła się, robiąc mi przejście.

Chciałam ją przytulić, ale się odsunęła. Jak długo to jeszcze potrwa?

- Jak się czujesz?

Prychnęła.

- Nie udawaj, że cię to interesuje.

- Niki, oczywiście, że mnie interesuje. Martwię się o ciebie.

- Bo teraz nie masz ze mnie żadnych korzyści, co?

- O czym ty mówisz? Skarbie...

- Przestań zgrywać taką milutką. Wiem jaka jesteś naprawdę! Erik mi wszystko powiedział.

Erik? Boże, co ten skurwiel jej nagadał?

- No co tak patrzysz? - warknęła. To nie była moja Niki... - Wiem, że mnie nienawidzisz, tylko nie wiem za co, ale szczerze mówiąc, mam to gdzieś. Zastanawiam się tylko po co to robisz.

- Co robię? - spytałam niemal szeptem. Głos mi się łamał, a w oczach wzbierały łzy. Ja jej nienawidzę? JA? Przecież ja ją kocham!

- Udajesz taką troskliwą, a tak naprawdę cieszysz się, że niczego nie pamiętam.

ŻE CO?! Zabiję Erika, przysięgam. Chciałam do niej podejść, ale znów się odsunęła. To bolało bardziej niż gdyby mnie uderzyła.

- Niki, ja nie...

- Zamknij się. - Przerwała mi brutalnie. - Zamknij się i wyjdź stąd. Nie chcę cię więcej widzieć. Nie chcę cię znać.

Wybiegłam z jej domu, wybuchając płaczem. Moja jedyna przyjaciółka uważa mnie za swojego wroga. Dlaczego? Czemu Erik nagadał jej takich bzdur? Przecież wie, że Nicole jest dla mnie jak siostra i nigdy bym jej nie skrzywdziła ani nie cieszyła się z jej krzywdy. Teraz już byłam pewna, że on coś kombinuje.

Pobiegłam do domu Dana. Miałam zamiar na niego czekać, gdyby go nie było, a gdy wróci, wtuliłabym się w niego z całych sił i wypłakała w koszulę. Nie chciało mi się jechać tramwajem. Byłam zbyt nabuzowana i zraniona, całą drogę przebiegłam, płacząc. Ale widok, jaki zastałam, zbliżając się do jego domu dobił mnie jeszcze bardziej.

Danny, mój ukochany całował się z Janną i to na progu. Nawet dobrze nie weszli do domu. Uciekłam, po raz kolejny tego dnia...

:.13.:

Nicole nic nie pamięta, ale jakim cudem pamięta mnie ? Molly zapłakana wybiegła z sali, a zaraz za nią ruszył Danny. Zostaliśmy tylko ja, ona i jej tata.
- Co się stało ? Powiedziałam coś nie tak? - zapytała zdezorientowana Niki.
- Spokojnie, nie denerwuj się córuś, wszystko będzie dobrze. - powiedział pan Artur siadając przy łóżku i łapiąc ją za dłoń.

- Zostawię pana samego, pewnie chce pan z nią porozmawiać. - rzekłem, podchodząc do drzwi.

- Gdzie idziesz ? - zapytała Nicole ze strachem w oczach.

- Idę po kawę, zaraz wracam. - uśmiechnąłem się lekko i wyszedłem z sali.

Wyszedłem na korytarz i udałem się do baru. Jak to jest możliwe że pamięta tylko mnie ? I dlaczego sądzi ze jesteśmy razem? Dałem jej wczoraj powód by tak pomyślała ? Oprócz bójki w której ucierpiała, nie zachowywałem się jakoś inaczej. Próbowałem ją tylko poderwać. Jest jedyną laską w szkole która nie ślini się na mój widok ani nie pcha się sama do mojego łóżka. Jest tajemnicza i bardzo nieśmiała. Lubię takie. Własnie na takie dziewczyny działają moje bajery. Samą przyjemnością jest zaliczyć panny które mnie olewają, w porównaniu tych które za numerek ze mną zrobią wszystko. Z drugiej strony skoro uważa mnie za chłopaka to nawet lepiej, przynajmniej ten skurwiel Robin się choć na chwilę odczepi. Zapłaciłem za kawę i z kubkiem w ręku wróciłem do sali gdzie znajdowała się Nicole. Skoro nadal twierdzi że jesteśmy parą, niech tak będzie. Może szybciej uda mi się ją przelecieć.Kiedy wchodziłem na salę, rozminąłem się z tata Nicole. Spojrzałem mu w oczy i ujrzałem w nich strach, żal i rodzicielską troskę. Ten obraz na długo mi utkwi w pamięci.

- Cześć. - powiedziałem niepewnie zastanawiając się czy dodać jakiś słodki przydomek.

- Hej. - odrzekła, poprawiając się na łóżku do pozycji siedzącej.

- Jak się czujesz ? - zapytałem, siadając obok niej na krześle.

- Jesteś kolejną osobą która mnie o to dziś pyta. - uśmiechnęła się, a ja zaśmiałem się. - Dobrze, jeszcze trochę czuję się obolała. A jak twój nos ? - skąd ona pamięta że miałem rozwalony nos ?

- W porządku, na szczęście nie był złamany. - zapadła krępująca cisza. - Potrzebujesz czegoś ? Może coś Ci kupić ?

- Nie dziękuję. Zostań tu przy mnie. Przy Tobie jedynie się czuję bezpieczniej. - mówiąc popatrzyła mi w oczy. Widziałem w nich radość i zaufanie. Przeraziłem się.

- Słuchaj Niki, ja... Jakby to określić...

- Może pomogę ? On nie jest Twoim chłopakiem i nim nie będzie, po moim trupie. - w drzwiach stał Robin a zaraz za nim pojawił się Danny. 

- Masz jeszcze czelność tu przychodzić ? -  wstałem, odstawiając kubek na stoliku obok łózka.

- Zabronisz mi ? - Robin ruszył w moją stronę.

- Hej hej chłopaki, spokojnie. - byliśmy wystarczająco blisko bym mógł go sprać, lecz między nas wskoczył Danny.

- Masz się tu nie pokazywać, bo tego pożałujesz. - warknąłem przez zaciśnięte zęby.

- Już się boję. - powiedział półgłosem podchodząc bliżej.

No i oberwał. Poprawiłem śliwę pod prawym okiem. Danny bardzo szybko odsunął nas na odległość rąk.

- Ty gnojku, zabiję cię ! - krzyknął Robin i rzucił się z pięściami w moim kierunku.

- Co tu się dzieje ?! - w drzwiach pojawiła się Molly. - Chcecie się bić ? Proszę bardzo, ale nie tutaj ! Wynocha mi stąd, ale już !

Spojrzałem na Robina, ale para ze mnie nie zeszła.

- Masz rację, nie powinniśmy się tłuc przy Niki. - powiedział Robin, z udawaną skruchą w głosie.

- Przepraszamy, Skarbie. - specjalnie zaakcentowałem słodkie zdrobnienie, na co Robin odpowiedział złowrogim spojrzeniem typu 'zabije cię jak tylko będę miał siekierę pod ręką'.

- Kochanie, czemu się bijecie ? I kim jest ten chłopak ? - zabrała głos Nikole.

Robin nie wytrzymał i wyszedł wściekły z sali. Molly wybiegła za nim. Danny spojrzał na mnie z jego słynną miną ' Co Ty stary kurwa wyprawiasz?'. Nicole zaczęła cicho popłakiwać.

- Zostaw nas na chwilę. - powiedziałem spokojnie do blondyna.

Niechętnie, ale spełnił moją prośbę.

- Niki, ciiii... nie płacz. - usiadłem za nią na łóżku i przytuliłem.

Gdy odwróciła się w moją stronę i wtuliła w klatkę piersiową, ja gładziłem ją po plecach.

- Dlaczego płaczesz ? - mówiłem spokojnie jak gdybym mówił do małego dziecka.

- To wszystko mnie przeraża. Wszyscy mnie znają a ja nie mogę sobie przypomnieć kim byli. I jeszcze wy się biliście. Czemu ? Przeze mnie ? - zapytała, pociągając nosem i odsuwając się na tyle, by zobaczyć moją twarz.

- Niee. Nie martw się, damy radę. - mówiłem pocieszająco, przytulając ją do siebie. - Za dużo się dzieje, powinnaś kolejno przyswajać dla ciebie nowe informacje. 

- Dlaczego ten chłopak powiedział że nie jesteś moim chłopakiem ? - spojrzała na mnie pytająco zaszklonymi oczyma.

- Ten chłopak kłamał. Powiedział tak bo chce żebyś to z nim była a nie ze mną. Chyba tego nie chcesz, co ? - poprawiłem jej kosmyk włosów z twarzy.

- Erik, ja nie wiem co się tutaj w ogóle dzieje, a ty mnie pytasz o takie rzeczy. Czuje się zagubiona. - ponowna fala łez wypłynęła nie tylko z jej oczu, ale też z jej przerażonej duszy. - Próbuję przypomnieć sobie cokolwiek ale nie pamiętam nic. Kompletna pustka.

- Z czasem wrócą wspomnienia, musisz się uzbroić w cierpliwość.

- Kim była ta dziewczyna i ten blondyn ? - zapytała, ocierając łzy z policzka.

- To Molly, twoja przyjaciółka, bardzo ją poruszyło to, że jej nie rozpoznałaś. A ten blondyn to Danny, mój najlepszy kumpel.

- Są parą ?

- Nic mi o tym nie wiadomo. - uśmiechnąłem się. - Ale muszę Ci o czymś powiedzieć.

- Tak ?

- Molly tylko zgrywa twoją przyjaciółkę. Udaje taką troskliwą i zatroskaną, a tak naprawdę Cię szczerze nienawidzi. Cieszyła się że miałaś ten wypadek a teraz udaje miłą żebyś tak sądziła. Chce wykorzystać to że nic nie pamiętasz.

- Naprawdę ? Dlaczego taka jest ? - ponownie w oczach Nicole pojawiły się łzy.

- Nie wiem, ale wiem jedno - wredna z niej suka. Lepiej trzymaj się od niej z daleka. Kto wie jakich bzdur Ci naopowiada.

W tym momencie na salę wszedł tata Nicole, Molly i Danny.

- Kotku, ja pójdę na dół zapalić, niedługo wrócę. - uśmiechnąłem się i ucałowałem ją w głowę.

- Dobrze. - uśmiechnęła się i poprawiła na łóżku.

Wyszedłem na korytarz i wyciągnąłem z kieszeni paczkę fajek. Wyciągnąłem jednego papierosa i wychodząc na zewnątrz przed szpital, zapaliłem. Oddychając rześkim tlenem połączonym z uzależniającą nikotyną pozwoliło mi się trochę odprężyć.Wiem że źle zrobiłem że tak ostro nakłamałem, ale to korzyść dla mnie. Zanim pozna prawdę to zdąży się zakochać we mnie bez pamięci. I to dosłownie. Idąc parkiem zauważyłem Robina siedzącego na ławce obok starej latarni. Podszedłem do niego i wypuszczając dym z ust powiedziałem:

- Jeszcze tu jesteś ?

- Tak, bo nie pozwolę żeby Niki przez Ciebie cierpiała. - wstał, poprawiając kurtkę.

- Krzywdę to Ty jej zrobiłeś.

- Niby w jaki sposób ? Życie bym za nią oddał.

- Nicole mówiła że w momencie gdy wszedłeś do sali miała przebłysk. Widziała jak na jakiejś imprezie byłeś mocno podpity i że zaciągnąłeś ją do pokoju. - mówiąc, wypuściłem dym nikotynowy i rzucając peta na chodnik, przydeptałem go.

- Nieprawda ! Nigdy czegoś takiego jej nie zrobiłem ! - bronił się oburzony.

- Prawda, bo sam pamiętam jak na imprezie u Yohana przegiąłeś z alkoholem.

- To był jeden jedyny raz, a poza tym Nicole wcale tam nie było.

- Przykro mi stary, ale tam była. Przyszła po Ciebie. Chyba faktycznie film Ci się urwał. Narazie. - podniosłem rękę w geście pożegnania i odwróciłem się w stronę szpitala, uśmiechając się złowieszczo pod nosem. Mój plan zaczyna wchodzić w życie.

Kolejnego dnia również udałem się do szpitala, do Nicole. Trafiłem na moment w którym był u niej lekarz na oględzinach. Poprosił mnie na moment do swojego gabinetu.

- W dodatkowych badaniach Nicole nie wykryliśmy nic niepokojącego, więc możemy ją wypisać do domu. Oczywiście będzie musiała być pod czyjąś opieką, na początku.

- Tak, panie doktorze, ale co z jej pamięcią ?

- Wszystko stopniowo. Nie jesteśmy w stanie określić kiedy dokładnie Nicole odzyska pamięć. Gdy powróci do codziennego rytmu, niektóre rzeczy powinny zacząć się przypominać, ale nic na siłę. Proszę również opowiadać jej jak było dawniej, jakie relacje łączyły ją z innymi. Na pewno to coś pomoże. - uśmiechnął się serdecznie.

- Dziękuję za informacje. - wstałem i wyciągnąłem dłoń.

- Prosze bardzo.

Ruszyłem w kierunku sali Nicole. Na jednym z krzeseł siedział jej tato. Siedział podpierając łokcie na kolanach, a w dłoniach ukrył twarz. Wziąłem głęboki wdech, to był ten moment w którym musiałem usiąść obok i wysłuchać jego obaw i zapewne wielkiego opierdolu. Nie dużo się myliłem.

- Erik, obiecałeś mi że będziesz na nią uważał. Zobacz co zrobiłeś.

- Panie Algbratt, jest mi naprawdę bardzo przykro że tak to się wszystko potoczyło. Gdybym mógł tylko cofnąć czas. Nie pozwoliłbym Niki prowadzić. Bardzo ją kocham i zrobię wszystko by odzyskała pamięć. - spojrzałem mu w zaszklone oczy. Wtedy po raz pierwszy w życiu poczułem wyrzuty sumienia. Szybko odwróciłem wzrok. Na sali był lekarz z pielęgniarką. Zapadła cisza, patrzyłem w splecione dłonie zastanawiając się.

- Mam poważny dylemat Erik. Nie wiem czy mogę Ci ufać, zwłaszcza po tym wypadku i po urazie który zafundowałeś mojej córce. Niedawno otrzymałem informację o pilnym wyjeździe służbowym do Norwegii na około 3 miesiące. Nie wiem czy powinienem teraz jechać.

- Martwi się Pan, bo nie chce Pan zostawiać Nicole samej zwłaszcza w takiej sytuacji, ale jestem jej chłopakiem. Mogłaby na ten czas zamieszkać ze mną...

- Nie nie nie, to wykluczone. - rzekł stanowczo, wstając. Zaczął nerwowo krążyć, drapiąc się po brodzie. - Chłopcze, ona powinna wrócić do rodzinnego domu, by codzienne rzeczy coś jej przypominały. Rozumiem że chcesz pomóc ale...

- Panie Algbratt, znamy się z Nicole bardzo długo, dopiero na balu zdobyłem się na odwagę i zapytałem czy będzie ze mną chodzić. Może zróbmy tak: Pan pojedzie do Norwegii a ja zamieszkam z nią w waszym domu ? Oczywiście na czas kiedy Pana nie będzie. - 'błagam zgódź się' powtarzałem w myślach mantrę jak dzieciak który po raz pierwszy prosi tatę o samochód.

Mężczyzna o piwnych oczach i atletycznej postawie zamyślił się i z niepewnością w głosie rzekł:

- No dobrze, zgadzam się. Ale Nicole ma do mnie dzwonić. Codziennie.

- Oczywiście. - O tak ! Miałem ochotę skakać z radości.

- Może jej o tym powiedzmy ? - zapytał jej tato gdy lekarz wyszedł z sali.

Uśmiechnąłem się i obaj weszliśmy do środka. Nicole uśmiechnęła się na nasz widok i poprawiła się na łóżku. Jej tato usiadł obok niej i położył swoją dłoń na jej dłoni, a ja stanąłem na końcu łóżka i oparłem się o poręcz łokciami. Chyba słabo ukrywałem swój entuzjazm, ponieważ dziewczyna zaczęła się uśmiechać.

- Niki skarbie... Muszę wyjechać na kilka miesięcy, wypadła mi bardzo ważna sprawa służbowa. Doszliśmy do wniosku z Erikiem że...

- Zamieszkamy razem kochanie. - wtrąciłem się niechcący, ale to z radości. - Wprowadzę się do was, na razie na czas nieobecności Twojego taty. - uśmiechnąłem się chyba bardziej szerzej niż zazwyczaj.

Nicole również się uśmiechnęła i ucieszyła się na ten pomysł.

Następnego dnia około południa już wspólnie z Niki wracaliśmy do jej domu. Cieszyłem się bardziej niż chyba z nowego samochodu. Nicole teraz tylko mi ufa i mogę to wykorzystać w dowolnym celu. Sądzę że niedługo uda mi się ją zaciągnąć do łóżka. Obstawiam że wystarczy tylko tydzień i będzie moja. A potem to będzie się działo ! Będą lecieć wióry. Już się nie mogę doczekać. Zatrzymaliśmy się na podjeździe gdzie jej tato czekał na taksówkę, która zjawiła się zaraz za nami. Mocno wyściskał córkę ze łzami w oczach wsiadł odjechał w kierunku lotniska. Włożyłem klucz do zamka i otworzyłem drzwi. Przepuściłem dziewczynę w drzwiach by przyjrzeć się jej seksownemu tyłkowi.

- Witaj w domu. - powiedziałem wchodząc za nią i oblizując wargi.

--------------------------------

I tak oto powracamy ! :D

Mam nadzieję że wybaczycie nam tak długą przerwę :)

Niedługo kolejny cedek ;)